Şubat 10, 2009 - GEL...

Amana düşmüşüm yardım dilerim senden,

Çare yok bana, senden başka birinden,

Derdimin dermanı sende ey sevgili!

Ecelim olmadan gel, sinene sar beni.

Bilirim, senden isteğim pek bir arzuman,

Neyleyim, bu gönül olmuş bağrı veran,

Gün gelir döner elbet çarh-ı zaman,

Seversen sen de, anlarsın beni o zaman!

Şubat 9, 2009 - DİNLE KAPTAN...

Hüsran doluyum Kaptan!
Dert çok, derman az.
Huzursuzum her an.
Usandım artık,
Mutluluk oyunu oynamaktan.
Bak ne diyor şair :
“Aşka yenik düştüm,
Ayıplandım senin uğruna”
…………
Aşka yenik düşürdüler,
Sevdiklerim birer birer.
Hep terk edip gittiler…
Çok sevmek suç mu?
Söylesene bana Kaptan!
Çok canım acıyor.
Hani sen derdin ya:
“Etimi geçtim,
Kemiklerim sızım sızım” diye,
Öyle bir şey işte...

Eylül 12, 2008 - GECENİN 03:30'UNDA BİR YURT ODASINDA KÂĞIDA DÖKÜLEN SATIRLAR

Kayıt olurken ne umutlarla başladığım bu okulun ömrümden ömür alacağını tahmin edememiştim hiç... çıktığım bu yolda edineceğim yeni arkadaşlıklar, seveceğim ve belki de nefret edeceğim yeni insanlar, öğreneceğim yeni paylaşımlar; bilgiler, vesaireler... hepsi, hayatımda hiç karalanmamış, bembeyaz bir sayfanın açılması demekti benim için. Ama insanın düşüncelerinde "ne oldum dememeli, ne olacağım demeli" sözü daha bir anlamlanıyormuş her öğretim görevlisinin kendi adaletini uyguladığı bu okulda; "Türkiye'de torpilsiz iş olmaz" sözü daha bir anlam kazanıyormuş burada. Ne kadar çalışsa da, emeğinin karşılığını alamamak çok koyuyormuş insana. 3-5 kuruş için farkına vararak ya da varamadan öğrencilerinin gelecekleriyle oynayan, kendilerini çok bilgili sanıp aslında hiçbir şey bilmediğinin farkına varamayan; bilmişlik taslayan öğretim görevlilerine yanıyormuş insan. İlkokul mu burası? Yada, pardon, anaokulu mu? Okulun ilk gününde otoritelerini kurmak istercesine, "evladım, saçını dikme, sakalını uzatma! Kızım, saçlarını topla! Ne bu ya? Ana mı bunlar, yoksa baba mı? Yada bilgisizliklerini bu tür bahanelerle örtbas etmeye mi çalışıyorlar? Hani üniversite özgürlüklerin yeriydi. Yoksa, özgürlük kavramını düşüncelerinde küçücük kalıplara sığdıran insanlar topluluğu mu bunlar? "Saç, sakalla özgürlüğün ne ilgisi var?" diye geçirmeyin sakın aklınızdan. Doğrudan ilgisi olmayabilir, ama dolaylı yollardan etkiler. Bir kere beyinlerimizde özgürlük kavramını dar çerçevelerde düşünme zorunluluğu yaratmak istiyorlar. Sonra nasılsa öğrenci av olur! Sonrasında tav olur; istenilen kıvama varır. Hangi okul kurallarında, "öğretim görevlisinin, ders saatinden önce derse gelip de ders saatinde öğrenciyi derse almama hakkı vardır." ibaresi bulunuyor? O zaman? O zaman ters giden bir şeyler olmalı. Dediğim gibi; herkes kendi adaletinde…

Eylül 6, 2008 - BİR DÖNEM DAHA BİTTİ...

son demlere gelindi yine..

dağılıyoruz her birimiz bir köşeye.

zaman her zamanki gibi firari,

ne kadar istesek de dönmeyecek geriye.

ne hayaller kurduk o yerlerde,

ne destekler verdik birbirimize,

cesaretsiz kaldığımız vakitlerde,

cesaret olduk birbirimizin yüreklerinde.

biz birlikteyken mutluyduk,

gelecekten yana hep umutluyduk,

duramazdı kimse karşımızda,

aşardık tüm engelleri omuz omuza.

açılamaz denilen kapıları açtık,                                                         

en zor olanı, hep birlikte başardık,

dostluk denen derin maneviyatı,

biz, en diplerinde yaşadık.

ve neden sonra…

her şeyin hatırı kalacak üzerimizde.

yurdun her bir köşesinde,

birbirimizi düşüneceğiz belki de.

eski günleri yâd edip,

tebessüm edeceğiz geçmişe..

Temmuz 27, 2008 - YILLAR SONRA...

Nisan 29, 2008 - GİDİŞİN ÜZERİNE...

Etten duvar örmüşler sanki önüme.

Dokunmam imkansız olsun diye tenine…

Yalnız hayalin benimle, yasaklı tenin tenime!

Başka bir şehirde, bildiğim bir yerde…

İsmin, cismin; herbir şeyin beynimde.

Bir tek ellerin  yok ellerimde!

……………

Öyle bir yerdesin ki şimdilerde.

Bu defa başka bir ülkede…

Tam buldum derken,

Elimi uzatıp dokunacakken,

Akdeniz kadar öteye gittin benden!

Mart 13, 2008 - TÖRE...

     Ne güzeller ve yiğitler birbirlerini çok sevdiler. Nice hayaller kurup ne düşler gördüler. Sonra, kendilerini adaletin yargıcı sanan “ağa”lar tarafından konan ve bu kan kusturan kanunların gölgesinde yetiştirilen yakınları tarafından katledilip bu dünyadan göç ettiler. Ve, bu cinayetin adına “töre” dediler. Sonrasında adaletin yerini bulduğuna inandırılan bu kişiler, bu kanunları koyan insanlar tarafından ödüllendirildiler. Peki, ya Yaradan’ın adaletine ne oldu? Hani inananlara göre, bir cana kıymak günahların en büyüğüydü... Sevmenin günah olduğunu düşünen insanlar! Sevmek günah da, cana kıymak mı sevap? Ne sevenler gitti bu uğurda, körpecik çocuklar, “töre” bunu istiyor diye kalem tutması gereken o küçük ellerini silahla tanıştırdılar. Sevap işlediğini sanan, Yaradan’ın  adaletine karşı gelen insanlar! Onun katında sonsuza kadar günâhkârsınız!

Mart 5, 2008 - YAKACAĞIM AŞKIN ATEŞİNİ... :)

denizler misali yüreğim;
hırçın ve deli...
aşmak istiyor bu gece kendini!
bilinmeyen diyarlara göç edip,
yakmak istiyor aşkın ateşini.

bırakmalıyım kendimi,
hiç tereddüt etmeden.
ne dünü ne de bugünü,
hiçbir şeyi düşünmeden.

bir yanım yarım aşktan uzakken.
başka bir nefes, başka bir ten.
yeni kollara sarılmalıyım ben.
yüreğim bin parçaya bölünmeden.

Şubat 22, 2008 - SADECE GİTMEK İSTİYORUM...

     ve sonunda bir yerden patlak verdi işte. ruhumun çaresizliğine bedenim de ortak oldu. yılların birikimiydi aslında bu. dışarı atmayı isteyip de atamadıklarım, dağ delen bir volkan kızgınlığında taştı bugün. ve yolum mecburi istanbul bugün. annemin kucağı, babamın ocağı...

     her şeyi bırakmak istiyormuş insan böyle durumlarda. öğrendim ben de. şimdi her şeyi bırakıp geride, gidiyorum şehrime kısa süreliğine. annemin dizlerinde göz yaşlarımı, bu sefer olabildiğince gizlememeye...

Şubat 20, 2008 - "KAR"IM SENİN OLMALI GÜNEŞİN BENİM

    Yazmalı mıyım, yazmamalı mıyım? diye düşünürken; "beni en mutlu eden şey yazmaksa, yazmalıyım" dedim kendi kendime. Ve aldım kalemi bir kez daha elime...

…………………

    Dışarıda inadına soğuk var. Ben güneş diledikçe, inadına kar birikiyor gökyüzünde! Ve inadına dokunuyor tenime. Aheste…

    Hasretiz; sen güneşin merkezinde “kar”a, ben “kar”ın merkezinde güneşin tayfına…

    Her şeyimiz aynı; mevsimlerimizin dışında… Erkan Oğur’un dediği gibi; içerim yanıyor, dışarım serin… sen güneşin merkezinde tenini ısıtıyorsun. Ben? Beni hiç mi düşünmüyorsun?

    “Kar”a olan nefretim, güneşe olan sevgim… ne “kar”a geliyorsun, ne güneşi getiriyorsun. Beni kahrediyorsun!

    Bu yüzdendir “kar”ımı sevemeyişim; “kar”a hasret oluşundandır. Ve bu yüzdendir güneşini sevişim; senden umudumu kesmemiş olmamdandır!